Thomas Bernhard’ın Alman Sofrası dikkati trajik bir güncelliğe yönelten, küçük ama aydınlatıcı bir baş oyundur. Bu çerçevede bir araya gelmiş, tek perdelik, yedi kısa oyunu bir araya getiren kitapta, başlangıçta çizilen “cennet dünya” giderek kötülüklerden uyanışa dönüşür, insanlar memnun ve mutluyken sahneledikleri hikâye geliştikçe kendilerini bir korkunçluğun içinde bulur. Oyunların canlandırdığı sıradan vatandaşlar asla büyük laflar etmeden, neşe içinde rahatlıkla demokrasinin sınırlarının ne kadar kolay ortadan kalkacağını, saflıkla saldırganlık, sokak gevezeliğiyle faşizm, tehditle saldırı arasındaki ayrımın ne denli kolay aşılabileceğini dile getirir.
Siyasi zihniyet yapılarının ve taşıyıcılarının sürekliliğine dikkati çeken yanıyla bu yedi kısa oyun Almanya’nın ve Avusturya gibi benzeri ülkelerin olduğu kadar bunun hiç de uzağında olmayan dünyanın birçok ülkesinin de çok temel bir sorununu tartışabilmesi için okura birçok ipucu sunuyor.
Bu yedi oyunda sergilenen zihniyet ve tipler dünyanın tüm ülkelerinde olduğu gibi Türkiye’de de kendi yerli renkleriyle vardır. Oyunların Türkçe çevirisi Almanya’daki prototipler üzerinden bu ülkenin çok yakın tarihteki ve hâlâ güncelliğini sürdüren sorunlarını tanıtırken, Türkiye’deki benzerlerini de düşünmeye çağırmış oluyor. Konusu Almanya’da geçen bu oyunlarda işaret edilenler, hemen hemen her ülke için geçerli olduğu kadar hiç abartısız birçok benzer örneğiyle Türkiye için de geçerlidir.
