Baskı, sevgisizlik ve acıtan sözler arasında büyüyen bir genç kız…
Kendi hayatı üzerinde söz hakkı olmadığını öğrendiği bir evden, kalbinin derinliklerinde açılan bambaşka bir kapıya doğru uzanan bir yolculuk…
İnsanın, hayatın gürültüsü içinde en çok ihmal ettiği şey durup kendi içine bakmaktır. Hatta çoğu zaman kendi sesini duyamaz. Oysa insan, içindeki sesi ancak dingin bir susuşla duyar.
Azize’nin hikâyesi, tam da bu susuşun eşiğinde başlar. Aklı zorlayarak aranan yolların değil; teslimiyet ve tevekkülle açılan kapıların, işi sahibine teslim etmenin huzuruna ulaşmanın hikâyesidir bu. Geçmişin hikmetiyle bugünün yarası arasında görünmez bir köprü kurar.
Elif Veske’den, aile yaraları ve kayıplarla sınanan genç bir kızın, asırlar öncesinden gelen bir yolun izinde, hem kendini hem de Rabbini yeniden keşfetme romanı…
Çünkü bazen insanın en uzun yolculuğu, kendi kalbine doğru olandır.
