Köygöçüren…
Uzun zamandır anılmayan bu isim, yıllardır birbirine tek bir kurşun sıkmamış iki ailenin tekrar çatışmasıyla, bir fısıltı gibi köyde dolaşmaya başlamıştı. Tarih tekerrürden ibaretti; eskiden nasıl Nezihler ve Görgülüler bir kadın uğruna birbirine düşmüşse, şimdi de Hasret uğruna düşmüşlerdi. Çok can alınmış, çok ocak sönmüştü.
Yine canlar alınacak, yine ocaklar sönecekti. Ne Hasret kimseye acıyacaktı ne de Nezihlerin Adnan Bey’i… İsimler değişse de kader değişmiyordu. Mevsim artık Hasret’ten geçmişti. Kısa bir bahardı; çiçekleri solmuş, yerini dikenlere bırakmıştı. Mevsim artık Köygöçüren mevsimiydi…
“Madem sana Köygöçüren demişler, adının hakkını verelim o halde Hasret. Köy nasıl göçer görsünler.”
Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.
