İnsan hata yapar, yalpalar ve başka bir şeye dönüşür. Zira insan, eksile eksile ete kemiğe bürünür.
Elif Akpolat, yaşamın dalgalı kıyılarında keskinleşen kalemini bu kez aynanın tam karşısına çeviriyor ve dokunmaktan kaçtığımız kırık parçaların, bizi biz yapan izlere nasıl dönüştüğünü göstererek okurunu cesur bir yüzleşmeye davet ediyor.
Yer-siz, hayata gökdelenlerin balkonlarından bakanlarla yoksul mahallelerin gecekondularında yaşam mücadelesi verenleri aynı hakikatte buluşturuyor. Akpolat’ın insanın içindeki çatlaklara usulca dokunan üslubu, yalnızlık, yersizlik ve varoluş sancısını; modern çağın ikiyüzlülüğü ve yabancılaşmasıyla iç içe geçen sarsıcı bir bütüne dönüştürüyor.
Yer-siz, okuru kendi hikâyesiyle baş başa bırakan bir ayna:
Hayatla yüzleşmek için…
